Un diwrnod, daeth grŵp o selogion gerddi brwd at Amelia gyda chais unigryw. Roeddent am iddi ddylunio gardd fympwyol a fyddai'n swyno ymwelwyr a'u cludo i fyd o swyngyfaredd. Yn awyddus i ymgymryd â’r her gyffrous hon, dechreuodd Amelia drafod syniadau a fyddai’n swyno’r dychymyg yn wirioneddol.
Wrth iddi fyfyrio, daeth Amelia ar draws y syniad o ddefnyddio sianeli dur gwrthstaen yn ei chynllun. Roedd hi'n ymwybodol iawn o'u cryfder, eu gwydnwch, a'u hymddangosiad lluniaidd o'i gwaith mewn pensaernïaeth, ond roedd hi'n meddwl tybed sut y gellid eu hymgorffori mewn dyluniad tirwedd.
Rhagwelodd Amelia lwybr troellog yn troelli drwy'r ardd, gyda gwelyau blodau a llwyni syfrdanol o bobtu iddo. Er mwyn creu synnwyr o hud a rhyfeddod, penderfynodd ddefnyddio sianeli dur di-staen fel ymyl y llwybr. Byddai arwyneb adlewyrchol y dur gwrthstaen yn dynwared dyfroedd symudliw nant gyfriniol, a byddai'r llwybr i'w weld yn arnofio uwch ei ben, gan greu rhith o gerdded ar ddŵr.
Wedi'i chyffroi i ddod â'i gweledigaeth yn fyw, aeth Amelia ati i weithio. Gyda sylw manwl i fanylion, gosododd y sianeli dur di-staen yn ofalus, gan sicrhau eu bod yn uno'n ddi-dor â'r dirwedd. Creodd cromliniau tonnog ac arcau ysgafn y sianeli awyrgylch ethereal, gan swyno unrhyw un a osododd droed ar y llwybr.
